Ortaokul mezunu olduktan sonra yaşadığım ilçede bir Liseye yazıldım. Daha sonra İstanbul’a göç etmek zorunda kaldı ailem.  Çok istiyordum okumayı. İstanbul şartlarında babamın kazancı yetmiyordu geçinmemize. Çalışmak zorunda kaldım. Bir işe girdim ve çalışmaya başladım. Açık öğretim lisesine kayıt olarak lise bitireceğimi öğrendim ve hemen bir açık liseye kayıt yaptırdım.

          Açık öğretim lisesine kayıt olduktan sonra yaklaşık 5 dönem sınava girdim ve ancak 49 kredi toplayabilmiştim. Oysa Açık öğretim lisesinden mezun olabilmem için 192 kredi almam gerekiyordu. Yüz yüze eğitim olmadığı için anlamadıklarımı, çözemediklerimi sorabileceğim kimse yoktu.

          Bir gün iş yerimde bir müşteri ile konuşma esnasında, Özel Umut akşam lisesinde okuduğunu, sadece akşamları mesai saati sonrası okula giderek yüz yüze ders aldığını ve şuan son sınıfta olduğunu, öğrenci olduğu için de askerliğini tecil ettirdiğini hatta bu sene üniversite sınavlarına girmek için baş vurduğunu öğrendim.

         Çok ilgimi çekti. Bende o gün akşam müşterimle birlikte Özel Umut Akşam Lisesine gittim. Yöneticiler ve hocalarla detaylı bir konuşma sonrası hemen ön kayıt oluşturdum. İkinci gün Açık öğretim lisesine giderek tasdiknamemi aldım. Üçüncü gün akşam mesai saati sonrası tekrar akşam lisesine giderek kesin kayıt yaptırdım. 49 kredim vardı ve beni ikinci sınıftan başlattılar. Çok mutlu olmuştum. Hatta öğrenci olduğum için indirimli toplu taşıma araçlarından faydalana bileceğimi söyleyerek bana öğrenci belgesi düzenlediler.

          Yeniden öğrenci olmak, yüz yüze eğitim almak, öğretmenlerimle sohbet etmek ve ders çalışmak beni çok heycanlandırmıştı. Bu sene son sınıftayım..Askerlik muayne belgem geldi. Okulumdan aldığım EK-C2 belgesi ile askerliğimi tecil ettirdim.  Mart ayında üniversite sınava giriş başvurumu yapacağım. Sanırım sınavlar haziranda. Çok iyi bir yer tutturucağıma inanıyorum.

          Okumanın yaşı yoktur. Kendine inan, güven, çalış…

                                                                                                       Alıntı: Öğrencilerimizden. Hakan Öztürk